Het begint niet met gehoorzaamheid, het begint met verbinding
In mijn lessen zie ik het vaak gebeuren. Mensen komen met hun hond omdat ze willen dat hij “beter luistert”. Dat hij rustiger wordt, minder trekt aan de lijn, niet meer uitvalt naar andere honden of meteen komt wanneer hij geroepen wordt.
En dat is begrijpelijk. Natuurlijk willen we allemaal een hond die prettig meeloopt in het dagelijks leven.
Maar wat ik tijdens mijn lessen veel belangrijker vind, is dat mensen eerst leren kijken naar hun hond. Want achter bijna elk gedrag zit een reden. Een gevoel. Een behoefte.
Een stukje communicatie dat wij vaak nog niet helemaal begrijpen.
In plaats van meteen te focussen op gehoorzaamheid, nodig ik mensen uit om een stap terug te doen. Om zich af te vragen: waarom doet mijn hond dit eigenlijk?
Een hond die trekt aan de lijn, kan overprikkeld zijn.
Een hond die blaft naar andere honden, kan onzeker zijn.
Een hond die niet komt wanneer je hem roept, kan simpelweg nog niet geleerd hebben dat het bij jou veilig, leuk en waardevol is om terug te komen.
Gedrag is geen probleem dat “weggetraind” moet worden.
Gedrag is informatie.
Daarom leg ik in mijn lessen vaak de nadruk op iets wat veel fundamenteler is dan trainen: de band tussen mens en hond.
Een hond hoeft niet meteen alles perfect te kunnen. De lat wordt vaak veel te hoog gelegd. We verwachten dat jonge honden zich gedragen als volwassen honden.
Dat ze overal rustig blijven, alles begrijpen en zich direct aanpassen aan onze wereld.
Maar honden ontwikkelen zich, net als wij. Leeftijd, gezondheid, omgeving, karakter en ervaringen spelen allemaal een rol in wat een hond op dat moment aankan.
Wanneer we daar meer rekening mee houden, verandert er iets. Dan verschuift de focus van controle naar begrip.
In mijn lessen zie ik het mooiste gebeuren wanneer mensen hun hond echt beginnen te lezen. Wanneer ze kleine signalen gaan herkennen.
Wanneer ze zien dat hun hond spanning opbouwt voordat hij reageert. Wanneer ze begrijpen wat hun hond probeert te vertellen.
Op dat moment ontstaat er iets veel krachtigers dan gehoorzaamheid.
Vertrouwen.
Een hond die zich veilig voelt bij zijn mens, gaat vanzelf meer verbinding zoeken. Hij gaat naar je kijken. Hij gaat met je samenwerken.
Niet omdat hij moet, maar omdat er een relatie is.
Vanuit die relatie wordt trainen ineens iets anders. Geen druk. Geen moeten. Maar een vorm van communicatie.
Dan werk je niet meer alleen aan commando’s.
Je werkt aan wederzijds begrip.
En juist daar begint echte verandering.
Niet bij perfect gedrag.
Maar bij een hond die zich gezien voelt.
En een mens die bereid is om echt te luisteren.
Want uiteindelijk is samenleven met een hond zoveel meer dan alleen trainen.
Hebben jullie een hond thuis, en wil je hem of haar graag beter leren begrijpen?
In plaats van trainen aan gehoorzaamheid juist werken aan een onderlinge band?
Neem dan eens contact op, ik kom bij jullie thuis, in de eigen vertrouwde omgeving gaan we samen aan de slag!
Saskia
Reageer