Waarom blaft een hond zo fanatiek naar voorbijgangers?

Je hond ligt ontspannen in de tuin. Dan loopt er iemand langs het hek. Binnen een fractie van een seconde schiet hij overeind, rent naar de erfgrens en blaft uit volle borst.
De voorbijganger loopt door, de hond keert tevreden terug.
Voor veel mensen lijkt het alsof de hond "gewonnen" heeft. En precies dát is de reden waarom dit gedrag zo hardnekkig kan worden.

Bewaken zit diep ingebakken

Voor een hond is het huis, de tuin en het erf zijn leefgebied. Dat is de plek waar hij zich veilig voelt en waar hij verantwoordelijkheid voor neemt.
Zodra iemand dat gebied nadert, gaat zijn alarmsysteem aan.
Blaffen is dan een heel natuurlijke manier om afstand te creëren en een mogelijke indringer te laten weten: "Dit is mijn terrein."

Het meest opvallend is dat honden bijna altijd het felst reageren bij de grens van hun terrein: het hek, de schutting, de voordeur of het raam.
Dat is logisch. Juist daar ontmoet hun veilige wereld de buitenwereld. Op die overgang voelt de hond de grootste behoefte om controle uit te oefenen.
 

Waarom blijft het blaffen bestaan?

Omdat het gedrag zichzelf beloont.

Stel je voor: er loopt iemand langs de tuin. De hond blaft luid. En vervolgens... loopt die persoon door.

Wat denkt de hond?

"Zie je wel! Ik heb geblaft en de indringer is weggegaan."

Wij weten dat die wandelaar toch al van plan was om door te lopen.
Maar de hond legt een heel andere relatie. In zijn beleving heeft zijn geblaf ervoor gezorgd dat het gevaar verdween.

Elke keer dat dit gebeurt, wordt zijn overtuiging sterker.

Blaffen werkt.

En gedrag dat werkt, blijft bestaan.

Sterker nog: het wordt vaak steeds sneller en heftiger. De hond hoeft niet eerst af te wachten.
Hij leert dat direct reageren de grootste kans op succes geeft.
 

Waarom mopperen meestal niet helpt

Veel eigenaren roepen:

"Stil!"

"Hou eens op!"

Of ze lopen geërgerd mee naar het raam of de tuin.

Alleen... vanuit de hond bekeken gebeurt er iets heel anders.

Hij slaat alarm.

En vervolgens komt zijn eigenaar erbij, praat luid, beweegt snel richting de indringer en klinkt net zo opgewonden.

Voor de hond lijkt het alsof jij meedoet.

Jij blaft als het ware mee.

In plaats van dat de spanning afneemt, bevestig je onbedoeld dat er inderdaad iets aan de hand is.
Twee groepsleden reageren immers op hetzelfde gevaar. Dat maakt de situatie voor de hond alleen maar belangrijker.

Waarom reageren honden vaak niet op de telefoon of de deurbel?

Dat lijkt misschien vreemd.

De deurbel maakt geluid.

De telefoon maakt geluid.

Toch reageren veel honden daar veel minder heftig op dan op iemand die daadwerkelijk langs het raam of de tuin loopt.

Waarom?

Omdat een bel of telefoon op zichzelf geen indringer is. Het zijn voorspelbare geluiden die binnen het eigen huis plaatsvinden.
Ze komen niet dichterbij, kijken niet naar binnen en bewegen niet langs de erfgrens.

Bij een voorbijganger ziet de hond wel een echt persoon die zijn territorium nadert. Dat sluit veel sterker aan bij zijn natuurlijke bewakingsgedrag.

Sommige honden blaffen overigens wel bij de deurbel.
Niet vanwege de bel zelf, maar omdat ze geleerd hebben dat de bel bijna altijd wordt gevolgd door een bezoeker aan de voordeur.
De bel wordt dan een aankondiging van iemand die het territorium betreedt.
 

Wat kun je doen als je het blaffen in de tuin wilt verminderen?

De eerste stap is niet het corrigeren van het blaffen.

De eerste stap is voorkomen dat de hond steeds opnieuw kan oefenen.

Elke keer dat hij succesvol iemand "wegjaagt", wordt het gedrag sterker.

Daarom helpt het vaak om de situatie aan te passen.

Denk bijvoorbeeld aan:

• een kleiner gedeelte van de tuin waar de hond kan verblijven;

• een haag, scherm of doek waardoor hij minder zicht heeft op de straat;

• de hond niet langdurig alleen in de voortuin of achtertuin laten liggen;

• voorkomen dat hij voortdurend de erfgrens kan controleren.

Minder zicht betekent minder prikkels.

Minder prikkels betekent minder oefenmomenten.

En minder oefenmomenten zorgen ervoor dat het gedrag niet steeds opnieuw wordt beloond.
 

Waarom is de erfgrens zo'n belangrijk punt?

De grens van het terrein is voor een hond de plek waar 'binnen' en 'buiten' elkaar ontmoeten.

Daar voelt hij de grootste verantwoordelijkheid.

Hoe dichter iemand bij die grens komt, hoe groter de spanning vaak wordt.
Daarom zie je honden vaak heen en weer rennen langs het hek, tegen de schutting opspringen of razendsnel naar het raam sprinten zodra iemand passeert.

Ze proberen controle te houden over wat er aan de rand van hun territorium gebeurt.
 

Verandering kost tijd

Territoriaal blaffen verdwijnt meestal niet vanzelf.

Integendeel.

Als een hond maanden- of jarenlang de ervaring opdoet dat blaffen succesvol is, wordt dat patroon steeds sterker.

Gelukkig kun je het wel veranderen. Niet door harder te worden of meer te corrigeren, maar door te voorkomen dat de hond telkens opnieuw succes ervaart, hem minder bloot te stellen aan de prikkels die het gedrag uitlokken en hem alternatief gedrag aan te leren waarbij rust juist wordt beloond.

Want uiteindelijk wil je niet dat je hond denkt: "Ik moet mijn huis bewaken."

Je wil vooral graag dat hij leert dat jullie het wel oplossen, dat het waakgedrag niet nodig is als jullie gewoon thuis zijn.
Hebben jullie een hond die veel blaft in de tuin? Dat hij constant aan staat?
Neem dan eens contact op, dan gaan we een op maat gemaakt plan maken wat bij jullie huis, tuin en hond past.

Saskia