Er wordt vaak gezegd dat pups nu eenmaal veel energie hebben, maar is dat wel echt zo?
In werkelijkheid hebben pups vooral nog niet geleerd zichzelf te reguleren.
Ze kunnen hun emoties en prikkels nog niet zelfstandig verwerken of tot rust laten komen.
Een pup stopt niet vanzelf wanneer hij moe is, hij gaat juist door!
Wij mensen interpreteren dat vaak verkeerd. We denken: “Hij is nog niet moe, hij wil nog spelen.” En dus laten we hem rennen, spelen en doorgaan.
Zeker spel met andere pups of jonge honden is vaak intens, fysiek en extreem opwindend. In plaats van energie kwijt te raken, raakt het zenuwstelsel juist steeds verder overprikkeld.
Vooral als het spel te lang duurt en er geen begeleiding is van bijvoorbeeld een sociaal vaardige, rustige hond die zelf weinig behoefte heeft aan spelen. Dit zorgt voor duidelijkheid en rust.
Onder het mom van socialisatie denken we soms dat een pup overal aan blootgesteld moet worden, vol gas, zonder grenzen of begeleiding. Maar:
-
niet elke wandeling hoeft sociaal te zijn
-
niet elk uitstapje hoeft vol prikkels te zitten
-
niet elke ontmoeting hoeft interactie te betekenen
Spel met een pup zou kort en gestructureerd moeten zijn.
Met een duidelijk begin en nog belangrijker, een duidelijk einde, dat jij bepaald
Tijdens deze momenten van hoge opwinding worden signalen van overprikkeling vaak gemist.
De gevolgen worden meestal pas later zichtbaar, bijvoorbeeld in de vorm van:
-
aanhoudende onrust
-
overmatig bijt- of sloopgedrag
-
verminderde concentratie en een korte spanningsboog
-
moeite met inslapen
-
oppervlakkige slaap
Dit gedrag wordt vervolgens gelabeld als “te veel energie”, terwijl het in werkelijkheid gaat om chronische overprikkeling en onvoldoende herstelmomenten.
Ook de zogenoemde “gekke vijf minuten” worden vaak gezien als normaal of grappig puppygedrag.
Vanuit neurologisch perspectief is dit echter een signaal van ontregeling: het brein krijgt te veel input in te korte tijd en verliest het vermogen tot regulatie.
Het zenuwstelsel staat langdurig in een verhoogde staat van paraatheid.
Socialisatie wordt in de praktijk regelmatig verkeerd ingevuld. Blootstelling betekent niet dat een pup actief moet deelnemen aan alles wat hij tegenkomt.
Integendeel: goede socialisatie draait om dosering, voorspelbaarheid en begeleiding.
Niet elke wandeling hoeft sociaal te zijn, niet elke ervaring hoeft intens te zijn en niet elke prikkel vraagt om interactie.
Spel met een pup dient daarom kort, overzichtelijk en gestructureerd te zijn, met een duidelijk begin en een duidelijk einde, bepaald door de begeleider.
Het leerdoel ligt niet in het spel zelf, maar in wat erna komt: het vermogen van de pup om te accepteren dat de activiteit stopt en dat rust volgt.
Een pup die voortdurend “meer” wil, is vaak een pup die nooit heeft geleerd om te kalmeren, te wachten en prikkels te laten passeren zonder erop te reageren.
Het aanleren van rust, observatie en zelfbeheersing is een essentieel onderdeel van gezonde gedragsontwikkeling.
Het begrenzen van spel en activiteit is geen frustratie, maar een noodzakelijke vorm van begeleiding.
Het helpt de pup bij het ontwikkelen van emotieregulatie, stressbestendigheid en veerkracht fundamenten voor stabiel en evenwichtig volwassen gedrag.
Hebben jullie een pup thuis dat bruist van energie? En weet je niet zo goed hoe je een balans kan vinden tussen spel en slaap?
Neem dan eens contact op, dan kom ik bij jullie thuis, en gaan we samen kijken welke daginvulling het beste past bij jullie pup of jonge hond.
Saskia
Reageer