Wanneer we een pup in huis halen, willen we het liefst alles goed doen. We lezen ons in, volgen adviezen en horen overal hetzelfde: socialiseer je pup zo veel mogelijk.
Laat hem wennen aan mensen, dieren, geluiden en situaties. De pup wordt overal mee naartoe genomen onder het mom, daar leren ze van! Maar is dit wel zo?
Het brein van een pup kan al deze overweldigende prikkels helemaal niet verwerken.
Juist in deze fase is verbinding en vertrouwen heel erg belangrijk. Socialiseren is veel meer dan blootstellen aan van alles en nog wat!
Maar wat als we daarin doorslaan?
Wat als we onze pups juist té veel blootstellen, té snel en té intens?
Wat als we vergeten dat een pup geen spons is die alles zomaar opneemt, maar een levend wezen met emoties ,waaronder angst?
Angst is geen gedrag, maar een emotie
Een van de grootste misverstanden is dat angst “weg te trainen” is. Alsof het een kunstje is dat je kunt corrigeren of overschrijven.
Maar angst is een emotie.
En emoties kun je niet trainen, je kunt ze alleen begeleiden.
Wanneer een pup bang is, heeft hij geen correctie nodig.
Hij heeft veiligheid nodig. Begrip. Ruimte.
JE BENT EEN BEGELEIDER IPV EEN LEIDER!
Toch zien we het vaak gebeuren: een pup die twijfelt of terugdeinst, wordt aangemoedigd (of zelfs gedwongen) om door te lopen. “Hij moet er maar aan wennen.”
Maar wennen gebeurt niet door overspoeling. Wennen gebeurt door gecontroleerde, positieve ervaringen, altijd op het tempo van de pup.
De angstfase: wanneer speelt dit?
Pups doorlopen één of meerdere angstfasen in hun ontwikkeling. De eerste, en vaak meest onderschatte, ligt gemiddeld tussen de 8 en 12 weken.
Een tweede fase kan optreden rond de 6 tot 14 maanden, afhankelijk van het ras en het individu.
In deze periodes is een pup extra gevoelig voor indrukken. Ervaringen, zowel positief als negatief, worden dieper opgeslagen.
Eén overweldigende gebeurtenis kan in deze fase meer impact hebben dan tien neutrale of positieve.
Oversocialisatie: goed bedoeld, verkeerd uitgevoerd
Socialisatie is belangrijk, maar de manier waarop maakt het verschil. Tegenwoordig lijkt het soms een wedstrijd: zoveel mogelijk prikkels, zoveel mogelijk situaties, zoveel mogelijk “ervaringen”.
Drukke markten, speelweides vol honden, puppylessen in een te grote groep, kinderfeestjes, stadscentra… alles in korte tijd.
Maar een pup heeft geen behoefte aan “veel”. Hij heeft behoefte aan verwerking!...
Te veel prikkels zonder voldoende rustmomenten zorgen voor stress. En stress stapelt zich op.
Wat eruitziet als “wennen”, kan in werkelijkheid overprikkeling zijn, met alle gevolgen van dien.
Controle is de sleutel
Bij angst begin je niet met sturen, maar met loslaten van controle. Geef die controle juist aan je pup.
Laat hem bepalen:
-
Hoe dichtbij hij iets durft te benaderen
-
Hoe lang hij ergens wil blijven
-
Wanneer hij afstand nodig heeft
Wanneer je een pup over zijn grens trekt, zeker in de angstfase, leer je hem één ding: dat zijn signalen niet gehoord worden. Dat de wereld onvoorspelbaar en onveilig is.
Maar wanneer je hem de ruimte geeft om zelf te kiezen, groeit er iets anders: vertrouwen.
Vroegtijdige castratie: een onderschat risico!
Een onderwerp dat steeds vaker aandacht verdient, is vroegtijdige castratie bij jonge reuen. Hoewel het soms wordt aangeraden om gedragsproblemen te voorkomen, kan het juist het tegenovergestelde effect hebben.
Testosteron wordt vaak gezien als een “probleemhormoon”, maar het speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van zelfvertrouwen en stabiliteit. Zeker in de puberteit helpt het een reu om steviger in zijn schoenen te staan.
Wanneer je dit proces te vroeg onderbreekt, kan dat leiden tot:
-
Meer onzekerheid
-
Verhoogde angstreacties
-
Slechtere stressverwerking
In plaats van problemen te voorkomen, kan er juist een basis worden gelegd voor latere gedragsproblemen.
Minder doen is vaak beter
Misschien is dit wel de belangrijkste boodschap: je hoeft niet alles te doen. Je hoeft je pup niet overal aan bloot te stellen.
Je hoeft geen perfecte socialisatie-checklist af te werken.
Wat je pup nodig heeft, is:
-
Rust
-
Veiligheid
-
Voorspelbaarheid
-
En een begeleider die luistert en kijkt naar zijn of haar hond
Durf te vertragen. Durf minder te doen. Durf je pup te volgen in plaats van te leiden.
Want juist in die kwetsbare angstfase leg je de basis voor de rest van zijn leven.
Reageer